Canadese ruimtevaartbedrijven focussen op hoge productiesnelheid in snel veranderende markt

Een nieuwe generatie Canadese ruimtevaartbedrijven werkt aan raketten die gebruikmaken van nieuwe motorconcepten en herbruikbare technologie. Daarmee wil het land niet alleen voor het eerst een eigen toegang tot de ruimte opbouwen, maar ook een plek veroveren in een snel veranderende commerciële lanceermarkt.

Canada heeft veel ervaring met ruimtevaarttechnologie, maar heeft nooit de beschikking gehad over een eigen raket waarmee het zelfstandig satellieten in een baan om de aarde kan brengen. Dat kan de komende jaren veranderen dankzij drie bedrijven die ieder een eigen technische route volgen: Canada Rocket Company, NordSpace en Reaction Dynamics.

Opnieuw te gebruiken

Een opvallende ontwikkeling is de verschuiving naar grotere raketten. Canada Rocket Company werkte aanvankelijk aan de R-1, een kleine draagraket voor ladingen tot ongeveer 700 kilogram. Het bedrijf richt zich inmiddels op de veel grotere R-2.

Die raket moet 12.000 tot 15.000 kilogram naar een lage baan om de aarde kunnen brengen. De R-2 krijgt zeven E-1-raketmotoren. Het ontwerp is bovendien gericht op herbruikbaarheid, een ontwikkeling die de afgelopen jaren door bedrijven als SpaceX een steeds grotere rol heeft gekregen in de lanceersector. Canadese bedrijven willen op die ontwikkeling aansluiten. Een herbruikbare raket kan na een lancering worden teruggebracht, gecontroleerd en opnieuw ingezet. Daardoor kunnen de kosten per lancering aanzienlijk dalen en kan de lanceerfrequentie omhoog.

Ook de overstap naar een groter formaat raket laat zien hoe snel de markt verandert. Waar kleine satellieten aanvankelijk vooral behoefte hadden aan kleine draagraketten, groeit de vraag naar grotere lanceercapaciteit door de opkomst van satellietconstellaties.

Print je eigen raket

De Canadese startups proberen niet simpelweg bestaande rakettechnologie te kopiëren. Zo ontwikkelt Reaction Dynamics een hybride raketmotor, waarin vaste brandstof wordt gecombineerd met een vloeibare oxidator. Dat concept moet de eenvoud en opslagmogelijkheden van vastebrandstofmotoren combineren met de regelbaarheid van vloeibare voortstuwing.

NordSpace kiest ondertussen voor een andere aanpak: het bedrijf produceert zijn Hadfield-raketmotor grotendeels met 3D-printtechnologie. Vooral bij raketmotoren kan 3D-printen complexe interne structuren mogelijk maken die met traditionele productiemethoden moeilijk te produceren zijn.

Canada Rocket Company richt zich op zijn beurt op een grotere, herbruikbare raket die gebruikmaakt van vloeibaar methaan en zuurstof (methalox). Die combinatie is internationaal in opkomst omdat methaan aantrekkelijk is voor herbruikbare raketmotoren. Geen van deze technologieën is op zichzelf volledig nieuw, maar juist de combinatie is dat wel. De Canadese startups proberen daarmee een eigen positie op te bouwen in een nieuwe generatie ruimtevaart, waarin niet alleen de prestaties van een raket tellen, maar ook de snelheid waarmee systemen kunnen worden geproduceerd, getest en opnieuw ingezet.

Lokaal lanceren

Naast de raketten ontwikkelt Canada ook nieuwe infrastructuur. NordSpace bouwt aan het Atlantic Spaceport Complex in Newfoundland en Labrador. Ook Spaceport Nova Scotia wordt ontwikkeld als lanceerlocatie. De ligging aan de Atlantische kust biedt technische voordelen. Raketten kunnen vanaf daar over open zee worden gelanceerd, waardoor verschillende banen om de aarde bereikbaar worden zonder dat een raket over dichtbevolkt land hoeft te vliegen.

De technologie moet zich uiteindelijk bewijzen tijdens echte lanceringen. NordSpace en Reaction Dynamics richten zich op een eerste orbitale lancering rond 2028. Canada Rocket Company verwacht eind 2027 een volledig geassembleerde E-1-motor beschikbaar te hebben voor statische tests.